Patrząc na próby koronki siatkowej przypomniały mi się moje szydełkowe początki

Dawno, dawno temu (źródła historyczne wskazują na listopad AD 2001) zepsuł się laptop, na którym namiętnie, wytrwale i nałogowo wręcz grałam w Heroes 3 Listopadowy wieczór zapowiadał się smętnie; w TV nic ciekawego, wszystkie książki przeczytane, a nowej dostawy z biblioteki brak…. bo nie chciało mi się wychodzić w taką szarugę, pluchę i zimnicę… Nuda, albo patrzenie w sufit… I wtedy poczułam, że to jest ten moment, teraz albo nigdy.

Zawsze chciałam nauczyć się szydełkowania, ale po kilku próbach zrezygnowałam. Łańcuszek i słupki pokazywała mi mama, ale ponieważ ona szydełkowała lewą ręką, nic z tego nie mogłam zrozumieć. Mając przed sobą kilka godzin całkowitego nicnierobienia wzięłam jakąś nitkę, szydełko i książkę Marii Steczek „Wzornik koronek szydełkowych” i zaczęłam próbować. O dziwo, wychodziło mi to! Okazało się, że szydełkowanie nie jest wcale bardzo skomplikowane, a na szydełku powstawało dokładnie to, co na obrazku. Nabrałam odwagi i spróbowałam zrobić małą serwetkę. Udało się! A teraz ostatni etap: krochmalenie. Idę do mamy i pytam:

- Mamo, a z czego robisz ten krochmal do usztywniania bieżników?
- Z wody i mąki ziemniaczanej.
- Acha. Proporcje na oko?
- Na oko.

Dobra jest. Mieszam w garnku wodę i mąkę, w ilościach jak dla wojska, i tak się zastanawiam, po co mama zawsze robi to w garnku. Nie może tego wymieszać w zwykłej misce? No, ale nic to, serwetka wykrochmalona, naciągnięta w palcach i plask na kaloryfer. Na profesjonalne upinanie szpilkami na ręczniku już nie wystarczyło mi cierpliwości. Po około pół godzinie zabieram moja pierwszą szydełkową pracę, oglądam…. chcę się zachwycać… a ona… jakaś taka miękka, jak szmatka… a mamy bieżniki to sztywne były na amen. Hmmm… No to idę jeszcze raz:

- Mamo, ale ten twój krochmal usztywnia serwetki, a ten mój w ogóle nie działa.
- A zagotowałaś go?
- Nie, przecież nic nie mówiłaś, żeby gotować!

Popatrzyłyśmy na siebie zaskoczone, a potem wybuchnęłyśmy śmiechem…

I taka już została – mała, wiotka serweteczka, z resztki bawełny, wydziergana grubym szydełkiem, kompletnie bez schematu… Jako próbka słupków, łańcuszka, półsłupków i pikotków. Jaka ja byłam dumna z tych pikotków! „Trzy oczka łańcuszka zrobić w powietrzu i wkłuć szydełko w pierwsze oczko.” Przeczytałam, zrobiłam i wyszło! Normalnie, aż się łza w oku kręci na wspomnienie tamtych czasów…