Dlaczego dziobate? Bo ma dwa dzioby: z przodu i z tyłu. Dziergałam, dziergałam i dziergałam… i jeszcze trochę dziergałam… tylko oczka prawe, w kółko i w kółko… A kiedy skończyłam i przymierzyłam to walnęłam w kąt. Ze złości i żalu, że tyle czasu straciłam. Że taka fajna włóczka (First Class : 50% wełna merino, 50% akryl microfibra), że coś fajnego i praktycznego miało powstać, a tu taki „kaszan” Ech…

Bardzo proszę, oto zdjęcia poglądowe. Dzioby z profilu oraz w zbliżeniu:

Dziergam i dziergam, ale na drutach… Efekty widać na blogu, czyli idzie mi pooowoooluśku… A  jak już skończę, to z reguły nie nadaje się to do publicznego pokazania, vide poncho z włóczki First Class… Chyba będzie do sprucia, wydziergana szmata wielkości koca… Ech…

Ale coś mi się jednak udało, co mogę pokazać Chusta. W cudnym kolorze morskiej zieleni. Włóczka to akryl Nadide, a robiłam na drutach 5,5 mm. Chusta jest miękka i bardzo miła

Pod koniec sierpnia na Rynku Głównym w Krakowie odbyły się Targi Sztuki Ludowej. Wystawców było chyba mniej niż w poprzednich latach, choć może to tylko moje odczucie? Najważniejsze, że była pani Eugenia Wieczorek i pokazywała swoje misterne frywolitki: serwetki, śnieżynki, przestrzenne aniołki… Wielu ludzi podchodziło i z zachwytem komentowało jej koronkowe cudeńka. Ale okazuje się, że oprócz zdolnych i pracowitych rąk trzeba mieć też anielską cierpliwość. Do ludzi…

Sami zobaczcie, że jest się czym zachwycać. Na zdjęciu są dla porównania: serwetka z Koniakowa, dwie moje serwetki z Aidy 20 i serwetka z Atłaska, którą zrobiła pani Eugenia.  I co? Która najładniejsza?

Dziękuję za wszystkie miłe słowa odnośnie kolczyków

Magnolia, te akurat kropelki kupowałam w „Świecie Koralików”. Oni chyba wysyłają towar za granicę.

Cóż… uzupełnijmy zaległości. Kolczyki z Aidy 20 i Floretty:

Kolejne, z Aidy i ślicznych , szronionych kropelek.Pięknie przepuszczają światło

Na koniec, już w biegu robione, szare kwiatki ze Snehurki:

… tylko z lipcowego „jutro” zrobiło się wrześniowe dzisiaj  Trudno… zwalimy wszystko na lipcową przeprowadzkę  Lipiec szybko przedzierzgnął się w sierpień, ale nadal było co ustawiać, przestawiać i rozpakowywać.  Jednak dzięki temu odnalazłam zagubiony kordonek, oraz szydełko 0,5. Miałam nadzieję, że namierzę też bursztynowe czółenko, które wcześniej gdzieś wsiąkło, ale niestety…  ”nie ma i nie będzie”.

Teraz wszystkie niteczki i koraliki bezpiecznie leżą w nowych szufladach a na tzw. „wierzchu” króluje porządek Nie ma co najmniej  5 moteczków Aidy (bo nie wiem, na który kolor się zdecydować) woreczków, tubek i pudełeczek z koralikami ( bo dobrze jest sprawdzić do czego pasuje dany kolor i rozmiar) oraz szydełek odłożonych tu i ówdzie, które mogą się znienacka człowiekowi wbić w … eee…  No wbić. Kropka, koniec zdania

… kwiatki z Aidy 20 i szklanych koralików.

Jejku, tak dawno nie robiłam okrągłego medalionu, że nie widziałam za co się zabrać… Ale jest. Zrobiony z Aidy 10, szlifowanych kryształków i czerwonych koralików ze srebrzonym środkiem. W drugim okrążeniu co trzy węzełki przyłączamy kółko do koralików na pikotku, albo dodajemy kryształek, albo zostawiamy na kółku nanizane wcześniej koraliki ( raz w tym miejscu nastąpił zonk, bo zapomniałam o tym). Potem jeszcze cierpliwie supłamy sznureczek i ta dammmm… medalion gotowy:

A tak wygląda mój przenośny warsztat pracy: koraliki, koraliki i jeszcze raz koraliki (no bo przecież nie wiadomo, który zestaw ostatecznie będzie pasował), szydełka (0,7 mm do łączeń i 0,5 mm do spuszczania kryształków), szablon (żeby wszystkie pikotki były tej samej długości) i dwie próbki. Bo bez próbek nie ma życia

Naszyjniki zrobiłam dwa, ale zdjęcie przedstawia tylko jeden, bo drugi jest identyczny. Dawno nie było nic niebieskiego, co?  Hihi…. 

Bransoletka powstała do kompletu z tymi kolczykami. Użyta nitka to Aida 20 i szklane koraliki, oraz zapięcie w kolorze starego złota.

Na czółenku zostało mi jeszcze trochę Aidy więc zrobiłam takie małe kolczyki. Oczywiście, jak to bywa w robótkach typu „spontan” wyszły ślicznie   Są delikatne, ale dyskretnie błyszczą 

… powstała do kompletu z tymi kolczykami. Jest to pierwsza i na pewno ostatnia bransoletka, którą zrobiłam z elementów. Frywolitka ma 17 cm i zmieściło się tam 16 nitek do schowania! Więc „wicie-rozumicie”, że nie będę już nigdy więcej robić takiej bransoletki Całe szczęście, że ten trud nie poszedł na marne, bo wyszła przyzwoicie. Wszystko gra, pasuje i nawiązuje do kolczyków:

Przy okazji nauczyłam się wreszcie, jak wykonać tajemniczy SCMR (Self Closing Mock Ring). Nie wiem dlaczego, ale zawsze uważałam, że to jest bardzo trudne i skomplikowane, a okazało się prostym i pożytecznym rozwiązaniem na końcach bransoletki.